نيت صادقه اول : اين كه هر عبادتى از عبادات بايد به نيت صادقه باشد و به قصد امتثال امر شارع به جا آورده شود تا عبادت شود . كسى كه ارادهء حج دارد اولًا بايد قدرى تأمل در نيت خود نمايد ، هواى نفس را كنار گذارد ، ببيند غرضش از اين سفر امتثال امر الهى و رسيدن به ثواب و فرار از عقاب اوست يا نه نستجير باللّه غرضش تحصيل اعتبار يا خوف از مذمّت مردم يا تفسيق آن ها يا از ترس فقير شدن است ، چنانچه معروف است هر كه ترك حج كند مبتلا به فقر مىشود ، يا امور ديگر را غرض دارد ، از قبيل تجارت و خوش‌گذرانى و سير در بلاد و غير ذلك . اگر درست تأمل كند خودش مىفهمد كه قصدش چيست ، اگر معلوم شد كه وجه همت خدا نيست بايد سعى در اصلاح قصد خود كند و لا اقل ملتفت به قبح اين مسئله گردد كه قصد حريم ملك الملوك را نموده ولى براى اين مسائل مادى و خيالى و بىفايده ، در اينجاست كه بايد به نحو خجالت آغاز سفر كند نه به نحو غرور و غفلت . توبه دوم : اين كه تهيهء حضور ببيند از براى مجلس روحانيين ، با بجا آوردن يك توبهء حقيقى ، يعنى توبه‌اى كه تمام مقدمات در آن رعايت شود ، از قبيل رد حقوق چه ماليه مانند خمس و ردّ مظالم و كفارات يا غير ماليه مانند غيبت و اذيت و هتك عرض و ساير جنايات بر غير كه لازم است از صاحبانش حلاليت بخواهد ، به آن صورتى كه در كتب فقهى يا روايى آمده .